نوع مقاله : علمی - پژوهشی
عنوان مقاله English
نویسندگان English
در آییننامه ASCE 7-22، برای جلوگیری از کاهش بیش از حد نیروی طراحی ساختمانهای با دوره تناوب بلند،یک مقدار حداقل شتاب طیفی (Sa,min) تعریف شده است. این پژوهش به بررسی اثر این پارامتر بر ایمنی لرزهای سه ساختمان بلند مرتبه بتنی با سیستم سازهای دوگانه (شامل قاب خمشی و دیوار برشی) و ارتفاعهای ۳۹، ۴۹ و ۵۹ طبقه میپردازد. ابتدا هر سه ساختمان بر اساس ضوابط آییننامه ASCE 7-22 با استفاده از نرمافزار ETABS طراحی شده ، سپس با استفاده از نرمافزار Perform-3D تحت تحلیل دینامیکی غیرخطی تاریخچه زمانی قرار گرفتهاند. برای این منظور، ۱۱ جفت شتابنگاشت ثبتشده مطابق با توصیههای ASCE 7-22 انتخاب و مقیاسسازی شدهاند. پردازش نتایج نیز با استفاده از نرمافزار MATLAB انجام شده است. ارزیابی عملکرد سازهها بر اساس معیارهای پذیرش آییننامه ASCE 41 ،شامل محدودیتهای دریفت بینطبقهای و دوران مفاصل پلاستیک صورت گرفته است. نتایج حاصل از تحلیل نشان میدهد که علیرغم افزایش ارتفاع، ساختمان ۵۹ طبقه از نظر حداکثر دریفت بینطبقهای و دوران مفاصل پلاستیک در تیرها و ستونها، عملکرد بهتری نسبت به ساختمان ۴۹ طبقه دارد. علت اصلی این پدیده، اعمال Sa,min بر طیف طراحی در دوره تناوب ساختمان ۵۹ طبقه است که منجر به افزایش مؤثر نیروی طراحی و در نتیجه کاهش تغییرشکلهای غیرخطی می شود. یافتههای این پژوهش نشان میدهد که اعمال یکسان Sa,min برای طیف وسیعی از ارتفاعها میتواند به طراحی غیراقتصادی برای ساختمانهای میانی و طراحی محافظهکارانه برای ساختمانهای بسیار بلند منجر شود.
کلیدواژهها English